بسم‌الله الرحمن الرحیم
خودم و همهٔ شما نمازگزاران عزیز را دعوت می‌کنم و توصیه می‌کنم به رعایت تقوای الهی. یکی از مباحث مهمی که باید موردتوجه همهٔ مؤمنین قرار داشته باشد، این است که ما دررابطه‌با اسلام و معارف عالیهٔ اسلامی وظایف و تکالیفی داریم که باید نسبت به آنها هم متوجه باشیم و هم اهمیت بدهیم. دو وظیفهٔ کلی برای همهٔ انسان‌ها وجود دارد دراین‌رابطه: یکی مسئلهٔ شناخت صحیح از اسلام است و وظیفهٔ دوم عمل به دستورات الهی و دستورات دینی است. حضور مقدس امام صادق (ع) در یکی از بیاناتشان می‌فرماید: «خداوند متعال عملی را از کسی قبول نمی‌کند مگر این عمل همراه بامعرفت و شناخت باشد.» حالا این معرفت در اینجا دو معنا بر آن اطلاق می‌شود:
امام صادق (ع) می‌فرماید: «خداوند متعال عملی را از کسی قبول نمی‌کند مگر این عمل همراه بامعرفت و شناخت باشد.»
یک، شناخت نسبت به آن کاری که انسان دارد انجام می‌دهد. ما کارهایی که انجام می‌دهیم را باید نسبت به آن آگاهی داشته باشیم، شناخت داشته باشیم. از سر ناآگاهی انسان مؤمن کاری را انجام نمی‌دهد. چه‌بسا امکان دارد اگر انسان معرفت و شناختی نسبت به کاری که انجام می‌دهد نداشته باشد، این کار گناه باشد، معصیت باشد، خلاف‌شرع باشد؛ لذا یک معنای این فرمایش حضرت این است که او عملی که انجام می‌دهد را باید
آگاهانه انجام بدهد و از روی معرفت و شناخت باشد. یک معنای دیگر این است که خداوند متعال هیچ عملی را قبول نمی‌کند الا به اینکه انسان خداشناس باشد، خدا را بشناسد، معرفت نسبت به خدا پیدا کند که این خداشناسی یک مصداق مهم از تقوا مداری در انسان هست و لذا در قرآن کریم هم می‌فرماید که: خداوند متعال عمل انسان‌های باتقوا را قبول می‌کند.
که این تقوا هم قاعدتاً از معرفت و شناخت برای انسان باید حاصل باشد. حالا اگر انسان اعتقاداتش صحیح نباشد، از روی شناخت درست، باورها و اعتقاداتش شکل نگرفته باشد و یا در یک شرایط و زمانی باشد مثل این زمانی که ما هستیم که پرسش و شبهه‌افکنی و تردیدآفرینی نسبت به اعتقادات و باورهای انسان‌های مؤمن و مسلمان فراوان است در زمانی که ما در آن هستیم، قاعدتاً در یک چنین شرایطی اجرا و عمل به احکام اسلامی هم محقق نمی‌شود. اگر کسی اعتقاد و باور صحیح نداشته باشد، عمل هم نمی‌کند. اگر کسی این معرفت و شناخت را نداشته باشد، عمل هم نمی‌کند.
ما در بعضی از مقاطع دیدیم بحران‌هایی که پدیدآمده، سختی‌هایی که پدیدآمده در جامعه برای افرادی که بنیان فکری و اعتقادی‌شان ضعیف بوده، دست از معتقداتشان برداشته‌اند، دست از دینشان برداشته‌اند، دست از عمل به دستورات دینی برداشته‌اند. این مسئلهٔ اعتقاد و شناخت و باور انسان بسیار مهم است. حالا این را بعداً یک توضیح مختصر بدهم. ما در ایام ولادت حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) هستیم؛ این شخصیت برجسته دینی و موردتأیید ائمه علیهم‌السلام که منشأ بسیار مؤثری در ترویج و گسترش معارف دینی در کشور ما داشته‌اند و ثواب‌هایی که برای زیارت ایشان بیان شده است، حکایت از جایگاه این شخصیت برجسته می‌کند. ایشان یکی از کارهایی که انجام داده و برای ما به‌عنوان الگو معرفی شده در لسان معصومین و معارف دینی این است که با اینکه شخصیت بسیار مسنی بوده، محاسن سفیدی داشته، در کبر سنش در زمان امام هادی (ع) جوان آمده محضرایشان که اعتقاداتش را عرضه کرده به حضرت : آقا من نسبت به خدا این اعتقاد را دارم: توحید، نبوت و همه معارف اعتقادی حضرت امضا کردند اعتقادات او را. یعنی مسئلهٔ اعتقاد، اعتقاد انسان است؛ این‌قدر مهم است که انسان باید حتی در هر زمانی، در هر مقطعی، گاهی اوقات برود عرضه کند اعتقادش را به علمای دین، بزرگان دینی. ببیند درست دارد می‌فهمد، به تعبیری درست شناخت پیدا کرده یا نه. این اهمیت مسئلهٔ اعتقادات در وجود انسان است؛
بنابراین ما هم باید مسائل اعتقادی‌مان را مستحکم کنیم و هم باید هرازگاهی، به تعبیری، یک بازآفرینی و یا بازآموزی نسبت به مباحث اعتقادی‌مان، خصوصاً در شرایط فعلی، زمانی که در آن هستیم، داشته باشیم و این مسئله بسیار مهم است. حالا من فرصت نیست در این خطبه‌ها معمولاً مصادیقش را، روایاتی که هست را بخواهم عرض کنم. احتمالاً یک روایت از امام صادق (ع)، مضمون روایت را عرض می‌کنم که فرمودند: چه می‌شود شما شیعیان ما در هفته یک‌ساعتی را و یک زمانی را بگذارید در آن زمان معارف دینتان را یاد بگیرید؟ الان ما وقت‌هایمان معمولاً پر هست برای یادگیری مسائل دینی. یک‌وقت مشخص و معینی معمولاً نداریم. می‌گوییم آقا روزی یک ساعت، هفته‌ای یک ساعت می‌نشینیم این مسائل دینی‌مان را، حالا بامطالعه می‌کنیم یا از بیانات اساتید و بزرگانی که صوتشان در اختیار هست، خصوصاً آن رسانه‌ها، استفاده می‌کنیم. یا نه در مسجدی، در جلسه‌ای، در جایی مستمراً هستیم این مسائل اعتقادی‌مان را، مبانی دینی‌مان را می‌توانیم مرور کنیم و یاد بگیریم. این خیلی مهم است. این را حضرت از شیعیانشان انتظار دارند؛ چون اگر این کار نشود، اعتقادات انسان دچار خدشه می‌شود. هرازگاهی هر چه هم انسان راسخ در باورش و اعتقادش باشد، بالاخره مرور زمان، سختی‌ها، حوادث، معاشرت‌ها، مجالست‌ها، همهٔ اینها در انسان اثرگذار است؛ هم درعمل ما، هم در فکر ما. حالا می‌دانم که رسانه‌های معاند بسیار فراوان هستند و اثرگذاری هم دارند می‌کنند در اعتقادات و باورهای بخش قابل‌توجهی از جوامع امروز، خصوصاً در کشور ما و جامعهٔ ما. پس این نکته خیلی مهمات، باید به آن توجه کنیم و اهمیت به آن قایل باشیم. نه اینکه بگوییم حالا ما بلدیم، مثلاً خب بله ما همه بلدیم. اما این بلد بودن، اولاً اکتفای به یک‌سطحی از آشناییبا معارف دینی و مباحث اعتقادی، این
کفایت نمی‌کند برای انسان. مثل‌اینکه ما مثلاً بگوییم خیلی خب، اصول‌دین چند تاست؟ پنج تا؟ اول توحید، یعنی خدا یکی است و دو زور نیست. خب این توحید صدها فرق دارد، صدها بحث دارد به تعبیری. حالا خود شناخت به تعبیر امروزی‌ها، نظری و ایدئولوژیکش، عملش بماند. وقتی که ما به توحید معتقد شدیم و فروع و مصادیق توحید را توانستیم درک کنیم، باید به آن پابند باشیم.
اگر گفتیم خدا یکی است و دو زور نیست، اگر گفتیم الله‌اکبر، اگر لا اله الا الله گفتیم، اینها هر کدامش یک الزاماتی را برای ما پدید می‌آورد. ما نباید دیگر از کسی بترسیم، ما نباید دیگر دست به‌سوی کسی دراز کنیم، ما نباید چیز دیگری را بپرستیم. اینها الزامات توحید است دیگر، باید برای ما فراهم شود دیگر. از کجا؟ از شناخت توحید؛ بنابراین این مسئله را به آن اهمیت بدهیم. اگرچه هم بلد هستیم، سطحمان را ببریم بالاتر. بالاخره در مراتب دین و شناخت دین و معارف دینی، یک‌مرتبه سطح نازل جامعه است. همان که در روایت دارد وجود مقدس پیغمبر اکرم (ص) ما اصحابشان از مسیری می‌رفتند، یک پیرزنی نخ‌ریسی می‌کرد، سؤال کردند که چطور به وجود خدا پی بردی؟ دست از چرخ نخ‌ریسی برداشت و گفت: این چرخ گرداننده است، ولی من اگر نگردانم، نمی‌گردد خدا این نظام آفریدش هم گرداننده است حالا اینها معمولاً در کتاب‌های درسی و یا به‌قول‌معروف اعتقادات اولیه و
پایه‌های اول به ما می‌گویند. حضرت به اصحابشان فرمودند ۱: علیکم بالدین العجایز «بر شما باد به دین پیرزن‌ها. به دین پیرزن‌ها یعنی چی؟ یعنی اینکه ما بگوییم این چرخ نخلیسی است و اگر ولش کنیم؟ نه. باید بفهمیمشما هم برای اعتقاداتتان استدلال باید داشته باشید در سطح خودتان. یک استدلالی پیرزن دارد، یک استدلالمولوی سینا دارد، یک استدلال ملا صدرا دارد. این ها در یک سطح نیستند، هر دوش استدلال است. ما باید رشدبدهیم پایه‌های اعتقادی و معارفی خودمان را. وگرنه با همین دین العجایز به معنی تحت اللفظی بمانیم که خیلیکلاه مون پس معرکه است. شعبه‌هایی که وارد می‌شود، ایراداتی که در جامعه مطرح می‌شود، یواش یواش رنگو بوی دین و اعتقادات را از ما می‌گیرد. و لذا این نکته مهم است. حالا اگر موقع شد، ان شاءالله در بعضی ازخطبه های آیندهبه این مسایل یک اشارات اجمالی می‌کنیم. و آنچه که در این خطبه اجمالاً اشاره کنیم این استکه اسلام برای شناخت جهان و حقایق این جهان، سه تا راه برای انسان‌ها قرار داده. حالا من فهرستش را عرضمی کنم، عوایدش ان شاءالله مرور خواهیم کرد. که هر کدام از این ها هم در محدودهٔ خودش معتبر است در
اسلام. یک راه، راه حس انسان است. ما یک سری از مسائل و محسوسات دنیا را از طریق حسمان تشخیص می‌دهیم و در حواس انسان هم عمدتاً حس بینایی و شنوایی انسان هست. ما اعتقادات دینی‌مان را از کجا به دست آوردیم؟ یا شنیدیم یا خواندیم. این دو تا حس مهم است در شناخت پیداکردن انسان در همهٔ مسائل، نه‌تنها در مسائل دینی یک راه، راه حس است که اسلام این را برای شناخت انسان‌ها نسبت به مسائل جهان و حقایق دینی در اختیارشان قرار داده. یک راه، راه عقل و خرد است در وجود انسان. بسیاری از مسائل را انسان می‌تواند از راه تعقل و تفکر به حقیقتش دست پیدا کند. حالا یکی‌اش همین استدلال این پیرزن نخ‌ریسی که پیغمبر… از راه استدلال که استدلال دیگر حس شنوایی و بینایی ما نیست. استدلال کار فکر است، کار عقل است. ما یک بخش یکه باید در قلمرو عقل و خرد انسان هست، می‌شود مسائل را از این طریق انسان یاد بگیرد که حالا بشود انسان این عقل و خرد را در مسیر صحیح از آن استفاده کند. گاهی اوقات اصلاً انسان توجه به مسائل فکری و تعقلی در زندگی‌اش نمی‌کند. یک راه همراه وحی است که این دو تا راه اول، عمومی است و در اختیار همهٔ بشر هست.
هر کدام به یک تناسبی از این دو تا راه می‌توانند بهره ببرند و به حقایقی دست پیدا کنند. ولی راه سوم، راه همه انسان‌ها نیست. آن در اختیار افراد خاصی است که مورد عنایت پروردگار متعال قرار می‌گیرند و به آنها وحی می‌شود که عبارت‌اند از انبیای الهی و خاتم آنها حضور مقدس پیغمبر اکرم صلی‌الله. یعنی ما باید همهٔ حقایقی که در عالم هست، خصوصاً معارف دینی را با این سه تا راه به آن دست پیدا کنیم.
از راه حس، از راه تعقل، از راه وحی و آنچه که انبیای الهی بیان کردند. خداوند متعال در آیات متعددی در قرآن کریم این مسئله را بیان کرده که یک سری از مسائل هست که این ها از قوهٔ تعقل بشر خارج است. اگر بشر بالاترین قوهٔ تعقل و خرد در زیر و هم داشته باشد، بسیار هم‌قوهٔ تعقلش فعال باشد، به یک سری از مسائل ابداً دست نمی‌تواند پیدا کند. آن مسائل چیست؟ آن مسائل ماوراءالطبیعی است، مسائل غیب، مسائل مربوط به عوالم غیر عالم مادی و دنیایی است و لذا در قرآن کریم می‌فرماید: اگر انبیا نمی‌آمدند، یک سری مسائلی بود که شما هرگز به آنها دست پیدا نمی‌کردید پس نمی‌شود ما بگوییم تنها از راه تعقل می‌توانیم به همه معارف دین دست پیدا کنیم. نه، در کنارش وحی لازم است، انبیا، هدایت‌گری انبیا و در مسیر انبیا و اولیای الهی حرکت‌کردن. این هم از نکات بسیار مهم در دستیابی انسان به حقایق دینی و معارف دینی است که ان‌شاءالله خداوند متعال بیش‌ازپیش نصیب ما بفرماید.
بسم الله الرحمن الرحیم
خداوند متعال در این آیهٔ شریفه، به وجود مقدس پیغمبر اکرم صلی‌الله دستور عجیب می‌دهد که این دستورها درسته مورد خطابش پیامبر اکرم است، اما برای این است که همهٔ انسان‌ها توجه کنند که آن چیزهایی که خداوند متعال در انجامش پیامبر اکرم را مورد خطاب قرار می‌دهد، مؤمنین به‌طریق‌اولی باید عمل بکنند. پیامبر که از عالی‌ترین مراتب تقوا بهره‌مند است، و خداوند متعال وقتی پیامبر را امر به تقوا می‌کند، یعنی ای مؤمنین، توجه داشته باشید، تقوا آن قدر مهم است که حتی پیامبر هم باید امر به تقوا و توصیه به تقوا بکند.
این دیگر رسید به حال انسان‌های معمولی مثل ما و در این آیه می‌فرماید: ای پیامبر، اتق الله؛ تقوا را رعایت کن، در امور تقوا داشته باش و دستور بعدی: ولا تطع الکافرین و المنافقین. پیامبر که از منافقین اطاعت نمی‌کند. یعنی ای مؤمنین، شماها مواظب باشید از کفار اطاعت نکنید، از منافقین اطاعت نکنید، دنباله‌روی نکنید. حالا این اطاعت و دنباله‌روی‌کردن، مسائل متعددی دارد، همه‌اش پرستش نیست، همه‌اش بی‌دینی نیست که بگوییم: لا تطع الکافرین والمنافقین؛ یعنی اینکه شما بت‌پرست نشوید، بی‌دین نشوید، اهل پرستش خدا نشوید. نه، الزاماً این نیست. چه‌بسا اطاعت در شقاق دیگر زندگی مهم است برای انسان.
یادم هست، در بعضی از مناسبت‌ها، اینکه انسان سبک زندگی‌اش، نوع زندگی‌اش، گویشش، رفتارش، دنبال‌کردن‌های مسائلش، اخبارش، و همهٔ این چیزهایی که در زندگی انسان‌ها هست که نباید دنباله‌روی از کفار و منافقین باشد. اینکه ما در پیام‌های رهبر معظم انقلابمان داشتیم، در همین دوران جنگ رمضان که در بعضی از توصیه‌هایشان به مردم ما و جامعهٔ ما متذکر شدند (قریب به این مضمون که) شما گوشتان به حرف رسانه‌های بیگانه و این به‌اصطلاح فضاهای مجازی که دست دشمنان هست نباشد. اگر هم کسی موردی دارد، یک فضای مجازی را، یک رسانه‌ای را که متعلق به دشمن هست، گوش می‌کند و مورداستفاده قرار می‌دهد، باید با این یقین باشد که او دشمن است و حرف او خلاف است و نباید در ما تأثیر بگذارد.
که معمولاً هم این‌طوری نیست. ما وقتی دو بار، سه بار، چهار بار یک خبر را از یک رسانهٔ معاند گوش می‌کنیم، آرام آرام در خودمان هم قلیان ایجاد می‌شود. دروغ‌هایی که می‌گویند، واقعیت‌هایی را که دگرگونه می‌کنند، در انسان اثر می‌گذارد و لذا این لا تطع الکافرین والمنافقین، تنها در پرستش به معنای عبادت مستضعف نیست. اگرچه آن شنیدن‌ها هم پرستش است دیگر. در روایت می‌فرماید که اگر کسی به سخن کس دیگری گوش بدهد، اگر او سخن از خدا میگوید، این شنیدن عبادت خداست. اگر او سخن از غیر خدا میگوید، شنیدنش هم عبادت غیر خدا محسوب می‌شود.
خیلی باید حواسمان جمع باشد. خصوصاً جوان‌ها، خصوصاً افرادی که یک مقداری، چه از لحاظ اعتقادی نقاط ضعفی درشان هست، چه از لحاظ سیاسی، و اشراف نسبت به مسائل روز، اینها باید خیلی مراقب باشند. به هر چیزی نباید انسان گوش بکند و ببیند و دنبال کند. مگر کسی باشد که عرض کردم، بنیاد اعتقادی‌اش قوی است، اشراف سیاسی بر نسبت به مسائل روز قوی است، حقایق را و واقعیات امروز را می‌داند، و حرف دشمن در او اثر نمی‌کند، و بلکه می‌خواهد حرف دشمن را بشنود و پاسخی بدهد و یا اقدام متقابلی داشته باشد. وگرنه در غیر این صورت، نه عملاً و نه شرعاً جایز نیست انسان گوش به هر چیزی و یا هر رسانه‌ای بدهد و لذا اینجا خداوند متعال این دو دستور را به پیغمبر بیان می‌فرماید تا ما درس بگیریم و بیشتر توجه بکنیم.
ان الله علیم حکیم. خدا هم علیم است هم حکیم است. وقتی دستور می‌دهد، این با علمی است که خدا نسبت به بشر، نسبت به ساختار وجودی بشر دارد، نسبت به مسائل عالم دارد، و درعین‌حال دستورالعملی حکیمانه است برای انسان‌های مؤمن. شاید یک مقداری در بعضی از امور، انسان مؤمن محدود شود در زندگی‌اش. بالاخره منعیات دینی همین است دیگر.
قرآن کریم می‌فرماید: انسان‌دوست دارد هر کاری که دلش می‌خواهد انجام بدهد.
اما دین اجازه نمی‌دهد به انسان و همین اجازه ندادن و یا آن جاهایی را که برای انسان واجب می‌کند و امر می‌کند، می‌فرماید حکیمانه است. شما شاید شما انسان‌ها این حکمتش را تشخیص نتوانید الان بدهید، یا در آینده در دنیا به آن پی می‌برید، یا در آخرت متوجه می‌شوید که این چه حکمتی داشت که خداوند متعال فرموده اتق الله، تقوا را رعایت کنید. این چه حکمتی داشت برای ما که فرمود: لا تطع الکافرین والمنافقین؟ این خطبه را من یک بیانی از امام شهیدمان حضرت آیت‌الله شهید سید علی خامنه‌ای رضوان‌الله علیه – که قلب او نه شناخته شد و نه خیلی از منویاتش عمل شد. حالا وظیفهٔ ما این است که در ادامهٔ این راه، از این رهنمودها، از این دستورات، از این تبیین‌هایی که کردند، بیش از گذشته استفاده بکنیم.
یکی از چیزهایی که نشانهٔ وفاداری ما به امام مجاهد شهیدمان هست و حق‌شناسی و قدرشناسی نسبت به او هست، این است که عوامل او، منویات او، رهنمودهای او را نگذاریم فراموش شود و درعین‌حال خودمان مقید باشیم به آن عمل کنیم. در یکی از بیاناتشان این‌طور می‌فرمایند: می‌خواهیم از راه شناختن تاریخ خود، خود را درست بشناسیم، امروزمان را درست بفهمیم و راه فردایمان را تشخیص بدهیم. یکی از خواص مطالعه و مرور تاریخ همین است.
انسان گذشته را بشناسد، حال را بشناسد، آینده را بتواند درست تنظیم بکند، خودش و جایگاه خودش را در تاریخ بتواند بشناسد و مسائل را در خود بتواند رد کند. این یک دستور بسیار مهمی است که ما معمولاً به آن توجه نمی‌کنیم. ما از تاریخ و خواندن تاریخ، عموماً فراری هستیم. یعنی در مدارس هم وقتی درس تاریخ می‌گذارند، همه دنبال این هستند که یک‌جوری نمره‌شان را بگیرند.
حالا به‌استثنای آنهایی که حالا رشته‌شان رشتهٔ تاریخ است و علاقه‌مندند به علوم، معمولاً این‌طوری است. اگر شاید؛ مثلاً فرض بفرمایید بخواهیم یک مثالی بگوییم، اگر خدا دسته‌ای از کتاب‌ها جلوی انسان بگذارد با عناوین مختلف، یکی تاریخی باشد، یکی رمان باشد، یکی مسائل اجتماعی باشد، مسائل عرفانی باشد، موضوعات مختلف باشد. معمولاً کمترین اقبال به کتاب‌های تاریخی هست. دنبال کتاب‌های دیگر و موضوعات دیگر انسان بیشتر می‌رود. ولی این فکر برای انسان و جامعهٔ انسانی است.
خب، ما در ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ در کشورمان اتفاقات عجیبی افتاده که بسیار هم تلخ است که قدرت‌های بیگانه یک شاه مستبد ظالم ستمگری را بردند، جای او پسرش را آوردند که هم خام و نادان بود و هم گوش‌به‌فرمان بیگانگان. این مقطع از تاریخ بسیار مهم است. حتماً لازم است که مرور شود، هم در رسانه‌ها، هم در محافلی که هست، و هم اینکه خود انسان مطالعه بکند. از ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۶ در این کشور شرایط بسیار اسف‌باری اتفاق می‌افتد.
یک اینکه ایران توسط متفقین اشغال شد و سفارتخانه‌های بیگانه در این کشور در حکمرانی و ارکان حکومت نفوذ پیدا کردند. کارهایی که آنها می‌خواستند را حاکمان و مسئولان کشور انجام می‌دادند که حتی یک نقل در تاریخ هست که بعد از رضاشاه بزرگ، می‌خواستند پسرش را بگذارند، انگلیسی‌ها گفتند این با ما نیست، چون این رادیوی آلمان را گوش می‌کند که وقتی به او خبر دادند که انگلیسی‌ها اینجا می‌آیند، دیگر رادیوی آلمان گوش نکرد. گفتند من هرچه انگلیسی‌ها بگویند قبول می‌کنم. آنها اول انتخابش کردند تا این حد نفوذ داشتند و تصمیم‌گیری‌های کشور را انجام دادند. قحطی و بیماری و نابسامانی بسیار اسف‌باری که در تاریخ ما اتفاق افتاد در کشور، و آن آمار چندمیلیونی که انسان‌ها از بین رفتند در اثر همین قحطی و همین بیماری‌هایی که در این دوره رخ داد.
در ظرف ۴ سال، ۹ کابینه در ایران عوض شد. نمی‌توانستند مدیریت کنند کشور را، دایم به تعبیری ساقط می‌شدند. کابینه در یک کشوری ساقط می‌شود، یعنی این رشتهٔ مدیریت کشور از دست می‌رود دیگر. حالا ما معمولاً هر ۴ سال یک‌بار انتخابات ریاست‌جمهوری داریم، تاریخ جمهور بعدی می‌آید تعویض بگیرد، شروع بکند، کلی خطرات در کشور داریم. چه رسد به اینکه حالا در ظرف ۴ سال، ۹ تا کابینه در یک کشوری عوض می‌شود.
چه وظیفه‌ای داشتند؟ و نمی‌توانستند اداره کنند کشور را به‌خاطر پراکندگی قدرت سیاسی که وجود داشت، دخالت‌هایی که بود، اعمال‌نفوذهایی که بود، در شمال یکی، در مرکز و جنوب یکی، و همهٔ مسائلی که در آن تاریخ اتفاق می‌افتاد. قطعاً تبعات این مظاهر، ظهور هرج‌ومرج در کشور هست که حالا یک آماری که وجود دارد این است که ظرف ۶ سالی که تا ۱۳۲۶ هست، نوشته‌اند که در آن زمان ۶۰۰ نشریه و روزنامه و مجله در کشور ما با اهداف خاصی وابسته به هر قدرتی و جریانی در کشور منتشر می‌شد. آن موقع داشتند می‌نوشتند. حالا الان که این رسانه‌ها و فضای مجازی و شبکه‌های معاند که آمارش به‌قول‌معروف خیلی ترسناک تراست. این تاریخ ما نشان می‌دهد که دشمنان در این کشور دنبال منافع خودشان بودند و هستند. همین تعبیری که امام شهید ما در آخرین سخنرانی‌شان بیان فرمودند که آمریکا می‌خواهد ایران را ببلعد، ولی ملت ایران ایستادند و نمی‌گذارند که آمریکا به این هدفش دست پیدا کند. همهٔ حرف در طول همهٔ این سال‌ها، خصوصاً ۴۷ سال، ۴۸ سال بعد از انقلاب تا الان، همین مسئله است. ابزارهایشان هم و راه‌هایی هم که دنبال می‌کنند، همین‌هایی است که در تاریخ معمولاً هست.
حالا اینجا باز یک عجایب مباحث پیش می‌آید که بالاخره در بحث تاریخ می‌گویند آیا تکرار تاریخ مطرح هست یا نه. مثلاً تاریخ تکرار نمی‌شود، بله تاریخ تکرار می‌شود. حالا امروز را ما در چه شرایطی هستیم؟ امروز شرایط کشور ما و جهان اسلام و جبههٔ مقاومت و منطقه، شرایط بسیار مهم و خطیری دارد. اولاً کشور ما، خصوصاً در این چند روز اخیر و این یک هفتهٔ اخیر، دستاوردهای بسیار خوب و چشمگیری داشته. هم زیردریایی پیشرفتهٔ اینها را توانسته به غنیمت بگیرد، هم این شهپاد و نمی‌دانم این اصطلاحاتی که هست که اینها دارند، دیروز هدف قرار داده و هم در مقابله باهدف قراردادن ناوگان نفتکش ما، ایران هم به پایگاه آمریکا، هم به ناوگان نظامی‌شان، هم به ناوگان نفتکششان ضربه زده است.
و اینها بسیار مهم است؛ دستاوردهای بسیار مهمی است که برای کشور داریم. در یمن هم که دیدید، بالاخره در طول این چندروزه، بسیار توانستند موفقیت‌های بزرگی را به دست بیاورند؛ در برابر نیروهای عربستان و مزدوران عربستان و مزدوران امارات و این اشراف کامل بر تنگه باب‌المندب و نقاط فوق راهبردی که توانستند به دست بیاورند و پس بگیرند از مزدوران عربستان و امارات. البته ما یک حادثه اسف‌بار هم در لبنان داریم، و آن هم تپه‌های علی الطاهر هست که بالاخره علی‌رغم همه این حرف‌هایی که می‌زدند که اسرائیل نه مسلح نشده و نتوانسته بگیرد و اینها، بعضی از دالانه‌های آنجا را منفجر کرد با ۱۱۰۰ تن مواد انفجاری که ۴٫۱ ریشتر زلزله ایجاد کرده، ببینید چه انفجاری را ایجاد کرده. آن‌هم پایگاه مهم، یکی پایگاه‌های مهم برای حزب‌الله، درحالی‌که قرار نبود در لبنان این‌طوری اتفاق بیفتد. درحالی‌که اگر ما و مسئولان ما توجه می‌کردند به عواقب و مطالبات رهبر عزیزمان و ملت مبعوثمان، نباید این شرایط در لبنان اتفاق می‌افتاد. این هم بعضی از مسائل دیگری است که در کشور همچون در بحث تفاهم‌نامه رهبر معظم انقلاب فرمودند: بنده نظرم علی‌الاصول چیز دیگری بود، لکن چون آقای رئیس‌جمهور خودشان از طرف اعضای شعام تعهد کردند که این تفاهم‌نامه را اجرا خواهند کرد و وادار خواهند کرد آمریکایی‌ها را که اجرا کنند، ایشان پذیرفتند.
اگر یک مسئولی به رهبر جامعه تعهدی می‌دهد و عمل نکند، چه خیانتی است به اسلام، چه خیانتی است به کشور؟
الان هم رئیس‌جمهور محترم هم شعام نقض تعهد کردند، در قبال اینکه این نیروها هم نقض تعهد کردند. اینکه مهمی از کنارش نباید گذارد. اگر یک مسئولی به رهبر جامعه تعهدی می‌دهد و عمل نکند، چه خیانتی است به اسلام، چه خیانتی است به کشور. نمی‌توانستید تعهد بدهید، فرمایش رهبری را عمل می‌کردید، چرا به حرف خودتان پافشاری کردید؟ در این تفاهم‌نامه، بند یکش که مسئله جبهه مقاومت، خصوصاً لبنان و حزب‌الله، بود که عمل نشد، همان موقعش هم عمل نشد. وقتی خواستند به ضاحیه حمله بکنند، شما تهدید کردید، بعد هم به اسم رفع محاصره، شما را از انجام عملیات بازداشتند، محاصره‌شان را هم بعداً باز برقرار کردند. در دریا، آنجا هم اسرائیل و صهیونیست‌ها دائماً پیش رفتند، نقاطی را گرفتند، بمباران کردند، موشک‌باران کردند، الان هم که شد حادثه. تعهدی که دادید به رهبری، تعهدی که دادید به ملت مبعوث، چه شد؟ می‌گویید نه‌تنها عمل نشد، هیچ حرفی هم از آن زده نمی‌شود. نمی‌آیند یک اعتراض شفاهی هم حتی بکنند به آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها که آقا شما چرا این‌طور رفتید و نقض عهد کردید به تعبیری؟ حالا سایر مفاد این تفاهم‌نامه هم که نقض شد دیگر، و پولی دادند، در خدمتتان عرض شود که محاصره‌های برداشته شد و نفتی فروشش، به قول تعبیر خودشان، حالا من چون بالاخره آقای رئیس‌جمهور اظهار می‌کند دیگر، ما به واقعیات کاری نداریم، به همین حرف‌ها. ایشان می‌گویند نه نفتی می‌فروشیم، نه پولی می‌گیریم، خیل خوب، مملکت را چه کسی اداره می‌کند؟ بقیه بندهای تفاهم‌نامه هم که عمل نشده. در کنار این بی‌تعهدی، در کنار این زمین ماندن مفاد این تفاهم‌نامه در برابر ملت و در برابر رهبر عزیزمان، شما می‌بینید که در داخل کشور یک عده‌ای که معمولاً هم دستشان در همین مراکز دولتی و همراه با این جریان هستند، مسائلی مطرح می‌شود.
بالاخره ما هر وقت این را تجربه کردیم در تاریخ خودمان، در تاریخ انقلاب، البته تا تاریخ قبل از انقلاب، هر وقت یک موفقیتی و یک‌دست برتری پیدا می‌کنیم و دشمن نمی‌تواند آنجا به ما ضربه بزند، از راه ایجاد تشتت در داخل و عوامل نفوذی که دارند، آنها را می‌آورند به میدان. بالاخره دشمن هم در جنگش با ما، این‌جور نیست که هر چه دارد را یک‌مرتبه بیاورد وسط. نه، بعضی از افراد و نیروها را که خود آن نخست‌وزیر رژیم جنایت‌کار صهیونیستی گفت، یک جریانی را در کشور نام برد که اینها عوامل ما و نیروهای ما هستند در کشور و هیچ‌کس هم از این گروه و این جریان تکذیب نکرد این حرف را که دست‌کم و منطقاً یعنی چه؟ حالا در همین شرایطی که ما پیروزیم، یمن پیروز است و کشور به فرمایش و دستور رهبر معظم انقلاب از حالت دفاعی به حالت تهاجمی دارد تغییر ره‌نامه نظامی می‌دهد و دست برتر دارد تقویت می‌شود و ایران قوی دارد بیشتر شکل می‌گیرد، دشمن ایران را می‌برد به عرصه. دیگر با موشک که نمی‌تواند بیاید بیرون. دیگر تحریمش و محاصره‌اش هم که دیگر اثری نکرده. یا اگر اثری کرده، کرده دیگر، بیشتر از این که ندارد. برگ دیگرش چیست؟ برگ دیگرش این است که یک کسانی بیایند وارد به تعبیری گفت‌وگوی رسانه‌ای و بعضی از اظهارات در کشور بشوند که در مردم ایجاد انشقاق بکنند.
آن دستور اکیدی که امام راحل ما، امام شهید ما و رهبر عزیز ما دادند، در همه مقاطع به ملت و به مسئولین، خصوصاً رهبر عزیزمان، در بیانیه‌شان در هفته دولت و سایر بیانیه‌هایشان به همه، خصوصاً مسئولین، تأکید کردند که شما انسجام ملی و وحدت ملی را نگذارید خدشه‌دار شود، یک عده از همین جریان وارد می‌شوند برای ایجاد دوگانگی‌های کاذبی که در کشور معمولاً ایجاد کرده‌اند در دوره‌های خودشان و در هر مقطعی. می‌توانند این‌جوری در جامعه ایجاد اختلاف بکنند که بیایند به مردم بگویند که آقا ما و یک جریانی و رهبری در کشور را عموماً، دیگر حرفشان این است، هم رهبر شهیدمان هم رهبر عزیزمان، می‌گویند با مذاکره مخالف‌اند. ما با مذاکره مخالف نیستیم، شما کورید. چقدر مذاکره بکنیم؟ چقدر حرف بزنیم؟ چقدر امتیاز بدهیم؟ شما در دولت خودتان چقدر امتیاز دادید به آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها؟ بعدازاین همه مذاکره و جنگ وسط میز مذاکره، باز هم انقلابیون و رهبر کشور می‌شود مخالف مذاکره؟ چه حرف وقیحانه‌ای است که اینها می‌زنند. خب، البته حالا به فضل پروردگار متعال، در قاطبه ملت ما تأثیری ندارد این حرف‌ها، چون ملت بالاخره مبعوث شده، خودش دارد اداره می‌کند امورش را و می‌داند که چه می‌کند. اما امکان دارد بالاخره در ذهن بعضی‌ها یک خلط هم پدید بیاید. مخصوصاً بعضی‌ها هستند که اصلاً به اخبار رسانه‌های ما گوش نمی‌دهند، آنها گوششان به همان رسانه‌های بیگانه است. یا بیایند نقض عهدهای مکرری که آمریکا کرده، چه در برجام، همین ترامپ، حالا نه بقیه رؤسای جمهورشان و دولتشان، همین ترامپ در برجام شما نقض عهد کرد، یک‌طرفه رفت بیرون، خارج شد. در جنگ تحمیلی دوم آتش‌بس را نقض کرد، او آتش‌بس درخواست کرد، ایران قبول کرد، باز هم نقض کرد.
باز در وسط میز مذاکره جنگ رمضان را شروع کرد. در جنگ رمضان تفاهم‌نامه برش کردید و این تفاهم‌نامه را افتخارآمیز خواندید و در رسانه‌ها به خورد مردم دادید، بعضی از شما. همین را هم که خارج کرد، گفت این کار از کارهای بیشتری نیست. حالا بگذریم که شما هم در برجام، هم در نقض آتش‌بس جنگ دوم و هم در این پاره‌کردن تفاهم‌نامه گفتید که ما هستیم، او رفت بیرون در برجام، گفتند خب یک مزاحم رفت بیرون، هستیم ما هم اینها را هم بیرون، ما هم باید برویم. این سطح فهم سیاسی اینها است اگر خائن نباشند. با این شرایط، باز هم نظام اسلامی، باز هم نیروهای انقلاب نقض عهد می‌کنند که می‌آیند شما می‌گویید؛ چون درخواست انتقام خون رهبری کردید، پیمان‌نامه و تفاهم‌نامه به هم خورد. مثل آن موقع که در برجام گفتند شما چون روی موشک نوشتید؛ مثلاً مرگ بر اسرائیل، تفاهم‌نامه، آن برجامی که با یک نوشتن روی موشک از بین می‌رود، آن… حالا نمی‌خواهم تعبیر بکنم، به چه دردی می‌خورد؟ یا اینکه حملات تجاوزکارانه‌ای که آمریکا و رژیم صهیونیستی با عمال منطقه‌ای‌شان به کشور ما کردند، فرماندهان ما را شهید کردند، دانشمندان ما را شهید کردند، دانش‌آموزان ما را شهید کردند، مردم بی‌گناه ما را شهید کردند، زیرساخت‌های ما را زدند، رهبر عزیز ما را به شهادت رساندند، و همه این حرف‌ها و همه این جنایت‌هایی که اینها کردند، باز ما جنگ‌طلبیم؟ واقعاً خیلی آدم تعجب می‌کند. یعنی چه؟
خدا رحمت کند رهبر شهیدمان یک تعبیری داشت، آن تعبیر سلطان حسین که می‌گفت اگر کشور به سلطان حسین‌ها مبتلا بشود، دیگر چیزی از کشور باقی نمی‌ماند. این تفکر، تفکر سلطان حسینی است. حالا اسمش امکان دارد که حسینی نباشد، چیز دیگری باشد. یعنی این‌قدر شما نمی‌فهمید که ما در موضع دفاع بودیم تا حالا الان هم اگر رویکرد تهاجمی و پیش‌دستانه داریم، باز هم دفاع است. پیشگیری خودش دفاع است اصلاً. بعدازاین بقیعانه تر برای دفاع در برابر دشمن یک کسی بیاید بگوییم که بیایید رفراندوم بگذاریم، بگوییم آقا ما دفاع بکنیم یا دفاع نکنیم؟
ملتی که ۲۰۰ شب ایستاده میگوید در برابر دشمن بایستیم، عده ای می گویند: رفراندوم برگزار کنیم! این اوج نفهمی و بی اطلاعی از مسایل کشور است.
ترامپ ملعون خبیث نجس فاسد، بیش از ۸۰ درصد آمریکایی‌ها در نظرسنجی‌هایشان مخالف جنگ آمریکا با ایران هستند. گوش به حرف آن به‌اصطلاح نظرسنجی کشورشان نمی‌دهند، حالا در کشور ما این ملت مبعوث ایستاده‌اند با همه توان و وجودشان، قریب ۲۰۰ شب در این کشور ایستاده‌اند، در سرما و گرما و باران و همه تهدیدهایی که وجود داشته، می‌گویند در برابر دشمن باید محکم بایستیم و دشمن را باید پشیمان از تجاوزش بکنیم، بیاییم بگوییم آقا برویم ما رفراندوم بکنیم، این هم مرفوع است. واقعاً اوج نفهمی و بی‌اطلاعی از مسائل کشور، مسائل جامعه است. توقع هم نداریم البته.
اینها یک عده اهل بزمی هستند که سوء ذاتشان باید معمولاً دفاع باشد، آن موقعی هم که کار دستشان بود، بعضی‌هایشان گفتند ما از توی شیشه پشت شیشه ماشین من مردم را… بله، می‌توانست بفهمد که ما حالمان خوب است یا حالمان بد است. اینها این‌جوری هستند. خب، پس آنها را هم می‌بینید دیگر، اینها هم حرف‌هایشان را در همین رسانه‌ها می‌زنند و هر جایی هم که عریان برای استحکام کشور و تقویت نظام و انسجام ملی باشد را هدف قرار می‌دهند.
این نکته خیلی مهم است. یک‌کلام در همه اظهاراتشان بررسی بشود. یک‌کلام از تأیید یک کار از نظام اسلامی به مسئولین نمی‌کنند. بالاخره به قول آن بنده خدا گفت بابا این‌همه کار دارد می‌شود، یکی‌اش درست نیست؟ که شما بیایید همان یکی را اولاً تأیید کنید، بگویید بله مثلاً فرض بفرمایید که پاسخ آمریکایی‌ها را که دادید یا آمریکایی‌ها متجاوزند اصلاً به کشور ما. مگر ما رهبر آنها را شهید کردیم؟ مگر ما به مدرسه آنها موشک زدیم؟ مگر ما به نفت‌کش‌های آنها موشک زدیم؟ یک کار را حتی حاضر نیستند که عقلانی هم هست، من نمی‌گویم انقلابی هم هست. این آن شرایطی است که ما الان داریم. یعنی همان چیزی که در ۲۵ شهریور عرض کردم، آن محورهایی که عرض کردم، عیناً همین جریان را دشمن دارد در کشور ما دنبال می‌کند. هم با رسانه‌ها، هم با این نفوذی‌ها، هم با آن خواسته‌های خودش، و هم ایجاد تفرقه در جامعه کردن. آن چیزی که تا الان به فضل پروردگار متعال، هم مردم ما عموماً و قاطبه ملت ما پشت ایستاده‌اند و هم بیانات، رهنمودها، آینده‌نگری‌های رهبر عزیزمان که حالا بعضی‌ها مثلاً فرض بفرمایید که با تعبیر مثلاً رهبر جوان می‌خواستند این را القا بکنند که خب ایشان تجربه‌ای ندارد، ایشان مدیریتی نکرده، ولی شما می‌بینید در همین پیام‌هایی که دادند، همه اینها را پیش‌بینی کردند، تذکر دادند به دولت، تذکر دادند به مسئولین، تذکر دادند به مردم. در این شرایط ما هم ملت مبعوثمان و هم رهبر عزیزمان و هم آن بخش‌های انقلابی در مدیریت کشورمان، آن قوای مختلف که هستند که حالا بعضی‌ها را عرض کردیم، باز هم اینجا عرض می‌کنیم، از وضعیت مجلس بسیار متأسفیم، بسیار متأسفیم. ولی بالاخره آن نمایندگانی که انقلابی هستند و محکوم‌اند به این تصمیمی که بعضی از سران به‌اصطلاح مدیران مجلس گرفته‌اند و عموم مردممان می‌دانند.
